• انتشار: 24 جولای 2019
  • ساعت: 10:03
  • سرویس: سیاست
  • کدخبر: 36211
پرینت

چرا ترامپ جرأت کرد اینگونه به افغانستان توهین کند!

جرأت و گستاخی وقیح و توهین آمیز امروز ترامپ در نابودی و کشتار مردم افغانستان، نتیجه همان ذلت و حقارتی است که دولتمردان ما بر این مردم تحمیل کرده اند.

د ونالد ترامپ در دیدار با عمران خان گفت امریکا این توانایی را دارد که از نظر نظامی طی یک هفته در جنگ افغانستان پیروز شود؛ «اما با این کار نمی‌خواهد ۱۰ میلیون نفر کشته شوند». او با اشاره به استفاده از مادر بمب‌ها در افغانستان گفت امریکا می‌تواند افغانستان را در ۱۰ روز از نقشه جهان محو کند.

سخنان ترامپ با واکنش‌های تندی در داخل کشور روبه‌رو شده‌است.

حامد کرزی گفته‌است این سخنان توهین بزرگی به مردم افغانستان است و آن ‌را محکوم کرده‌است.

کرزی این اظهارات ترامپ را بازتاب‌دهنده مکنونات درونی رهبری امریکا «در قبال مردم و کشور ما بوده» خوانده که به گفته او نشان می دهد این‌ها به زندگی و کرامت انسانی هیچ احترامی قایل نیستند.

رنگین دادفر اسپنتا؛ مشاور امنیت ملی آقای کرزی در زمان قدرت او نیز گفته‌های دونالد ترامپ را نژادپرستانه  و غیرمنطقی خوانده‌است.

اسپنتا تاکید کرد مردم افغانستان بدون امریکایی‌ها نیز می‌توانند خاک خود را حفاظت کنند و این مسؤولیت‌شان است.

در اینکه ترامپ یک سیاستمدار سفیه است که با استفاده از پیش پا افتاده ترین زبان و ادبیات عامیانه و بازاری، حتی بدیهیات سیاست را نیز رعایت نمی کند و همین امر موجب می شود در برابر نزدیک ترین متحدان سنتی و دیرینه امریکا نیز زبان به تحقیر و تعریض و توهین بگشاید، شکی وجود ندارد.

درباره افغانستان، این نگاه ترامپ به صورت مضاعفی تشدید می شود؛ زیرا او اول اینکه به مثابه یک عنصر راست افراطی و یک آنگلوساکسون متعصب، بیگانه ستیز و ضد مهاحرت، اصولا میانه مناسبی با کشور مسلمانی مانند افغانستان که از قضا یکی از بزرگترین کشورهای مهاجرفرست جهان هم محسوب می شود، ندارد. بی دلیل نبود که او در طول دوران کمپاین های انتخاباتی اش، حتی یکبار درباره افغانستان ابراز نظر صریح نکرد. این سکوت او تا ماه ها پس از پیروزی اش نیز ادامه پیدا کرد.

در ادامه نیز وقتی لب به سخن باز کرد، چیزی جز تحقیر و شکایت نداشت.

این بار نیز چیز جدیدی مطرح نشده است. آقای ترامپ خیلی مشتاق است که تکلیف خود را به ابتلائات سیاست خارجی امریکا یکسره کند و این ابتلائات اگر مانند مأموریت امریکا در افغانستان، به کلافی سردرگم، پدیده ای پرهزینه و فاقد هرگونه چشم اندازی از راه حل کوتاه مدت و با زیان آوری مالی بالا هم بدل شده باشد، عزم و اراده او برای نابودی کامل آن طی یک هفته را تشدید می کند.

از سوی دیگر، آقای ترامپ از همان آغاز وقتی شعار معروف «امریکا را دوباره باعظمت بسازیم» را مطرح کرد، نشان داد که علاقه ای وافر دارد تا قدرت کوبنده امریکا را به رخ جهانیان بکشد.

ایده بلندپروازانه او برای اجرای رژه نظامی در خیابان های امریکا نیز از همین عقده عمیق، ناشی می شد که البته با مخالفت های جدی ارکان دیگر حکومت امریکا مانند کنگره و بر سر مسایل مالی و… آن، در نهایت به صورت محدود اجرا شد.

بنابراین بدیهی است که یکی از آرزوهای او محو کامل افغانستان از نقشه زمین، طی یک هفته و با کشتن ۱۰ میلیون نفر باشد! این خیالات از فرد متوهمی که از قضا بر کرسی ریاست جمهوری قدرتمندترین کشور دنیا هم تکیه زده است، بعید نیست.

اما واکنش سران و رهبران افغان در قبال این اهانت بزرگ و وقیح و آشکار ترامپ چه باید باشد؟

از قضا این سؤال معطوف به همان کسانی است که پیشتر و بیشتر از دیگران به این سخنان ترامپ، واکنش تند نشان داده اند: حامد کرزی و دادفر اسپنتا.

این کاملا قابل انتظار بود که کرزی و اسپنتا با توجه به منافع و موقعیت کنونی شان، سخنان ترامپ را محکوم کنند و در قبال آن ژست ملی و میهن پرستانه بگیرند؛ اما آیا آنها واقعا در این موضع گیری شان، محق اند؟

چه کسانی به ترامپ این جرأت را اعطا کرده است که عزم نابودی کامل افغانستان از روی زمین را بکند؟ چرا ترامپ آشکارا مدعی می شود که می تواند ظرف یک هفته ۱۰ میلیون افغان را بکشد و افغانستان را از جهان محو کند؟

مردم افغانستان، هنوز روزهای تلخ و تاریک امضای پیمان استراتژیک با امریکا و طرح پیمان امنیتی در لویه جرگه کرزی و اسپنتا را به خوبی به خاطر دارند. آقای اسپنتا از نویسندگان پیمان امنیتی و بزرگترین مبلغ و مدافع آن در آن زمان بود.

او همان کسی است که منتقدان آن پیمان ننگین و استعماری را جاسوس خواند و آنها را به استفاده از زور تهدید کرد.

کرزی علیرغم رویکرد شیادانه ای که در قبال پیمان امنیتی، اتخاذ کرد، تمامی زمینه های امضای آن پیمان یکجانبه را فراهم آورد. او با همان حیله و نیرنگ، پیمان استراتژیک را که مادر پیمان ها محسوب می شود با امریکا امضا کرد و امضای آن به صورت شبانه و به طور کاملا تحقیرآمیز صورت گرفت.

آقای کرزی می گوید امریکا نسبت به زندگی و کرامت انسانی مردم افغانستان هیچ احترامی قایل نیست؛ اما او باید بداند که این امریکایی نیست که ترامپ ساخته است، امریکا تا بوده همین بوده است؛ ترامپ و اوباما و بوش، هیچ فرقی ندارند. آنها می آیند و می روند و امریکا همیشه امریکا باقی می ماند: زورگو، سلطه جو، استعمارگر و خونریز.

آقای اسپنتا با ارجاع ترامپ به نسل کشی سرخپوستان امریکایی و غیر نظامیان افغان، تأکید می کند که مردم افغانستان توان حفاظت از خاک خود را دارند و برای این امر، نیازی به امریکا نیست.

اما چرا این حرف را در زمان کمپاین برای پیمان های استراتژیک و امنیتی از زبان آقای اسپنتا نشنیدیم؟!

جرأت و گستاخی وقیح و توهین آمیز امروز ترامپ در نابودی و کشتار مردم افغانستان، نتیجه همان ذلت و حقارتی است که کرزی و اسپنتا بر این مردم تحمیل کردند.

محمدرضا امینی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *