• انتشار: ۱۹ سرطان ۱۳۹۶
  • ساعت: ۱۰:۳۵
  • سرویس: اجتماعی
  • کدخبر: 22450
پرینت

خواهران بایسکل سوار افغان، ارزوهایشان را در دیار غربت جستجو می کنند

دو خواهر بایسکل سوار افغانستانی در پی ناامنی ها و چالش های فرهنگی مجبور به ترک کشور شدند تا به آرزوهای دیرین خود در دیار غربت برسند.

زهرا ۱۹ ساله و معصومه ۲۰ ساله به عنوان «ملکه‌های کوچک کابل» در شهر کوچک البی در فرانسه، دو عضو گروه بایسکل‌سواران زنان افغانستان هستند که به این منطقه پناه جسته‌اند.

این دو دختر جوان پناهجو می‌گویند که به دلیل تهدید، حملات و بدرفتاری در زند‌گی روزمره و برای رسیدن به اشتیاق بایسکل‌سواری که از پدرشان به ارث برده‌اند، افغانستان را ترک کرده‌اند.

به نقل از دویچه‌وله، دو ماه قبل، این دو دختر جوان با والدین و سه برادر خود در خانه «تور دو فرانس» به عنوان پناهجو مسکن‌گزین شدند.

تور فرانسه؛ معتبرترین مسابقه بایسکل‌رانی خیابانی دنیاست که در سال ۱۹۰۳ تاسیس شده‌ است. معصومه می‌گوید: «مردان در افغانستان مناسب نمی‌بینند که زنان بایسکل‌رانی کنند و گروه طالبان هم فعالیت ما را ممنوع اعلام کرده بودند.»

معصومه هم‌چنان بیان داشت: «من هرگز از بایسکل‌رانی دست نکشیدم بلکه من می‌خواهم که دختران را برای انجام این کار، تشویق کنم تا بایسکل‌رانی برای زنان در افغانستان به امر عادی تبدیل شود.»

این دو خواهر ورزش‌های تکواندو، والیبال و باسکتبال را تمرین کردند، اما در فرجام ورزش با بایسکل را در میان این ورزش‌ها، انتخاب کردند.

پدر این دو دختر هرگز به این فکر نیفتاده بود که بایسکل‌سواری را برای دخترانش مانع شده و آنان را تحت فشار قرار بدهد. او گفت که حتا «می‌خواهد با نشان دادن این که زنان و مردان دارای حقوق مساوی اند، یک مثال خوب برای والدین دیگر شود.»

در زمان حاکمیت طالبان خانواده علی‌زاده در ایران زنده‌گی می‌کرد که در آنجا ۲۰ مرتبه درخواست پناهندگی دادند که مورد پذیرش قرار نگرفته است.

این فرصت در فرانسه یکی از نادرترین رویداد در زندگی این دو دختر جوان افغان به شمار می‌رود که آنان توانستند در مسابقه جهانی در شهر کوچک البی در نزدیکی شهر تولوز، سال گذشته اشتراک کنند.

تلویزیون «آرتی» که در همکاری مشترک میان آلمان و فرانسه نشرات دارد نیز یک مستندی را در مورد این دو دختر به نشر رسانید. پس از نشر این مستند و معرفی آنان به جامعه، آنان را مردم محل در منطقه تفریحی دهکده خود مسکن داده و بنیادی را برای جمع‌آوری اعانه به این خانواده نیز ایجاد کردند. با ایجاد این بنیاد، همبستگی در قریه نیز توسعه بیشتر یافت.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *